تسخیرش کردم در خم جاده های دلتنگی .

در میان انبوهی از واژه های محزون. در

غریبانه ترین فریادهابه دنبال نیمه گمشده اش می گشت .

در سکوت مبهم پنجره ، ستاره ها را به نظاره نشسته بود .

نگاه نقره ای و مهتاب گونش خبر از دل دریایش می داد .

او هاله ای از نور بود و سرسبز تر از بهار .

خواستم هستی ام را زمیمه قلبش کنم ولی چیزی در خور او نیافتم.

چشمان بارانی اش ناجی قلب کویرام شد .

آنگاه که قلبم لاجرعه ی عطش شکن ذره ای عشق بود .